I don’t like to ask for help

' I dont like to ask… I don’t like to ask for help…. ' de man die ik spreek is al een tijdje niet meer in onze winkel geweest – ik bel een aantal mensen om te kijken wat er speelt, of er iets is waar wij aan kunnen bijdragen. Het blijkt dat hij een korte tijd gebruik kon maken van de voedselbank, en zijn pasje niet meer geldig is. Ik vraag hem of zijn situatie dan verbeterd is. Nee, zegt hij, en we hebben een baby gekregen in de afgelopen tijd. Maar opnieuw naar de voedselbank gaan is een te grote stap ' I dont like to ask… I don’t like to ask for help…. '
En ik snap hem. Rationeel kan ik bedenken dat als je het nodig hebt, het het beste is om hulp te vragen. Maar vaak merk ik aan mezelf al dat ik sneller (liever) iets zelf oplos dan om hulp vraag.. het is makkelijker om te helpen dan om geholpen te worden. En om alles van je leven op tafel te leggen bij een onbekende, omdat je er zelf niet meer uitkomt, dat vind ik iets om respect voor te hebben. Respect voor waar iemand is, dat je het echt niet meer weet, maar ook respect voor de moed die iemand heeft om deze stap te maken.
Wat zou het mooi zijn als we in onze samenleving zo naar elkaar kunnen kijken. Dat er geen oordeel is over de situatie waar iemand in zit, maar dat we respect hebben als iemand het lef heeft om te komen met zijn vraag en dat we liefdevol kunnen kijken naar degene en daarmee werkelijk naast de ander kunnen gaan staan.
Ik denk dat dat al veel verandert, dat het mensen kan helpen om weer vertrouwen te krijgen en weer vooruit te durven gaan kijken. En om hulp te vragen als het nodig is.

Renate Bos is coordinator van de Sociale Kruidnier, een winkel en ontmoetingsplaats voor Amsterdammers in armoede