Gelukzoekers

Volgende week ga ik met vakantie. Na een jaar werken ben ik daar echt aan toe. Ik kijk er naar uit om tijd door te brengen met mijn gezin. We rijden ervoor helemaal naar Italië want daar heb je bergen, zon en lekker ijs. We gaan op zoek naar geluk!
Voordat ik op reis ga heb ik stress. De weken vooraf zijn gevuld met deadlines op het werk, presentaties en feestjes van de kinderen, afspraken met familie en vrienden.
Maar waar ik me vooral druk over maak is het inpakken. We reizen met ons halve huishouden naar Italië. We plaatsen een dakkoffer op de auto en lenen ook een karretje. Want er moet zoveel mogelijk mee. Koffers vol kleren, potten, pannen maar ook boeken, speelgoed en fijne stoelen om op te relaxen. Ik overweeg om het nieuwe buitenservies van de Albert Heijn aan te schaffen. Ik heb al een campinguitzet maar dit is mooier. Het voelt goed om mijn spullen bij me te hebben deze vakantieweken.

Tijdens het inpakken gaan mijn gedachten naar die andere 'gelukzoekers’. Mensen zonder auto laat staan een dakkoffer. Mensen met een tasje waarin slechts de meest noodzakelijk spullen zitten voor een lange reis, om misschien nooit meer terug te keren naar familie en geboortegrond. Wat dachten zij toen ze inpakten? Wat neem je mee naar bestemming onbekend?

Ik denk aan de mensen van het Wereldhuis die we elke dag ontmoeten in de Kas op de binnenplaats van de Diaconie. De meesten hebben (nog) geen recht op een verblijf in Nederland en wachten er al jarenlang op. ’s Nachts slapen ze in de bed, bad en broodopvang van de gemeente maar om 9.00 uur staan ze weer op straat. Met dat ene tasje ingepakte spullen.

Wat een geluk heb ik toch dat mijn wieg in Nederland stond en dat ik in vrijheid kan reizen naar waar en met wat ik wil. Wat is geluk oneerlijk verdeeld. Natuurlijk ga ik genieten van mijn vakantie in Italië maar met de verhalen van de mensen van het Wereldhuis in mijn achterhoofd laat ik dat mooie buitenservies maar zitten.


Margriet Valkman is management-assistent bij de Protestantse Diaconie